It's a killing time~

everybody lies.

(no subject)
TITLE: "Nothing&everything*
PAIRING: onesidded!Key/Minho, 2min.
GENRE: angst.
SUMMARY:  I suck at summaries ;_;  
Taemin has everything and Kibum has nothing.

:  On the rights of fangirls' laws, I own them! Muahahahhahah. (Seriously, I do not own them. SM does.) The plot is mine.
WARNING: Huh, fail. A lot of weirdness. Mistakes and typos.
Sorry, but my English sucks in every possible way.

'Taemin has everything' Kibum thinks once.

He's pretty (it's not like that Kibum isn't good looking too, but... Taemin has that innocent and childish look of his, which sometimes makes Kibum jealous.)

He has those big, doe-like eyes, sparkling slightly, always full of his own feelings (Again, it's not like that Kibum's eyes aren't big or doe-like too, but...But they don't shine. They're sharp and piercing.)

The youngest has beautiful voice (Taemin is still learning how to use properly, but it's kind of amazing. Kibum has very good voice too, but not as soothing as maknae's.)

Taemin is great dancer, always shining on stage. (Kibum is quite good dancer too, but spotlights are always on the redhead boy.)

The maknae has even love from other hyungs and noonas – all because he's just too cute, to resist.

And Taemin has something special. That „something” is special for Kibum as well.

Taemin has Minho's eyes looking only at him. Taemin has Minho's hands softly caressing his back, when maknae is tired. Taemin has Minho's admiration, Minho's protection, Minho's help... Shit! Taemin has Minho's love, his heart and soul... Taemin has captured Minho's heart first, before Kibum. Pity Key, huh? Taemin has everything which Kibum is longing for.

Taemin has everything and Kibum has nothing.

'Teenagers are greedy too'  Kibum thinks, sipping another shot of vodka.


TITLE: "Love letter"
PAIRING: Minho/Taemin, broken!Onew/Chicken (yeah xD)
GENRE: fluff, crackish?
SUMMARY:  I suck at summaries ;_;   Taemin tries to confess.^^ .
A/N:  On the rights of fangirls' laws, I own them! Muahahahhahah. (Seriously, I do not own them. SM does.) The plot is mine. I don't own song "Love letter" by Gackt and "I'm in love" by Narsha either.
WARNING: Huh, fail. A lot of weirdness. Mistakes and typo.
Sorry, but my beta is on a holiday, my English sucks in every possible way.  And I'm just pathetic^^.

Written for favourite dongsaeng  juliatheblondie 
It's kinda lame, but was written with love <3
U're the best, dongsaeng~~

Thank you so much for all ficks you've written because of my request.

Inspired by:
Gackt - Love letter.
Narsha - I'm in love
Both used below,  in story.


Sun faded out leaving behind nothing but dark robe of night above Seoul.


The capitol of South Korea was just waking up from days' routine to the night live, filled with patrties, fun, fun, fun ans yeah, fun.



Members of SHINee had party too. They were siting on the couch or the floor, or the armchair and staring at pointless so-called-funny variety show in TV.


In spite they were tired, young boys decided to celebrate the end of shooting their new MV.


Well... At least they pretend they had fun and all.



“I'm booooooreeed” Jonghyun moaned lying on the floor with bowl full of popcorn on his right side.

Go hunt mosquitoes. Or chicken” Key purred from his comfortable armchair.

Jinki, their awesome and clumsy leader began to swing forward and backward after hearing name of his favorite food. Onew sangtae all the way, right?

“Chicken..... chicken.... chicken...”


Silence took control over their living room, occasionally interrupted by soft whispers of Onew.

Two youngest boys were sitting next to each other on the sofa. Maknae took occasion just to be near Minho, leaning on his arm.


“Shut up, Jjong!”

“But I'm bor---” Vocalist froze in his place upon Key's death glare.

“Uhm. Nevermind”



“Hey guys... What is the best way to confess certain someone without facing this certain someone?”

Four pairs of very big eyes rest on Taemin's blushing face.


“Aigoooo! MY SON! My son fell in love! Isn't it sweet?”

“Kibum, for god's sake, don't cry. And crow either!” Minho murmured pushing away from Taemin. The latter pouted slightly.

“What? You were bored so I ask! But seriously.... “

“So, TaeTae, I, THE playboy, heartbreaker of many girls, I tell yo, it's impossible.

“Oh” the youngest sighed disappointed. He dropped his head resignedly

To Taemin, shy and still inexperienced teenager, who fell in love (or at least he think so, but those goosebumps, heartskiping, nervousness while thinking about his crush's object provide it.) for the firs time, with someone older, charismatic and simply unique, was hard enough to make a decision about confessing to this person.

“Taeminnie, who is she? Who? Tell me, your umma~~~ “


“You can always write a letter”

“A letter?”

This time, four pairs full with curiosity eyes looked at Minho.

“Well... You know...a love letter...”

“Minho ah... Since when you're so romantic?” Onew asked dropping his “chicken-mantra”.

“You never got a love letter? But not form crazy fan girls... You know, a letter written because of love?”

“Something like valentine card?” Jonghyun asked rising an eyebrow.

“Um.. no? Wait a minute” Minho stood up from couch and ran to his bedroom.


“Isn't that great? Taemin is in love, Minho talks more, Onew stopped prying to THE chicken...”


“Kibum, it'll be better if you shut up” Jonghyun came up with sapient and sarcastic idea.


“Here you are”

Taemin held it first.

“What's that?”

“Well... I had got this letter before I became a SM trainee. From one girl from my class. It's so beautifully and sincere written.... So I agreed to go on a date with her. W were a couple about... four months...? Yeah, something like that.

“You weren't with her because of mercy, were you?” Kibum asked couldn't believe what he just heard.

“No, of course not! I was touched really deep. She was very smart. We could talk for hours about different and meaningful things. Anyways. I always have it near me. It's inspiring.”


“I hope it can help you, Taemin.” Minho added quietly.




Even now, you’re still by my side
Smiling at me with that sweet smile
When I close my eyes, see, a myriad of seasons
Quietly envelop me


Nobody knows what’s at the end
Of this long journey
But these uncertain nights will never come again


We can keep walking forever
Together, now and forever
This love I clutch close to my heart
Will never change, this one unique
“I love you”


The day I met you, like a little flower dancing in the wind
Is far away
There were days when we hurt each other because we were still too young
But now they’re memories we can laugh at together


Don’t forget this promise we’re making
Because you’re more important to me than anyone else
I want to make the dreams you told me about come true, little by little


We can keep walking forever
Together, now and forever
This love I clutch close to my heart
Will never change, this one unique
“I love you”


We can keep walking forever
Together, now and forever
This love I clutch close to my heart
Will never change, this one unique
“I love you”


I love you...”


“It's more like song....” Jonghyun murmured as he returned to the previous place. Cause floors are really comfortable.


It's sweet. Like chicken”


Jinki, stop it. Now”


But Kibum! There was no chicken for today breakfast, lunch, dinner and supper! How I'm supposed to survive?”


And we're not going to eat it tomorrow too!”

“Minho hyung... It's beautiful....

, yeah...”





“You know Taemin.... You can write your own love letter... Sometimes it's easier than saying about your feelings out loud”

“Hyung? Thank you”

Taemin hugged Minho lightly. After awhile, he was getting hugged back.



Who would dare to stand against Almighty Key? Who?





Morrow, Minho was waking up by sunlight caressing his checks gently. In his weird dream, he had been an astronaut who flew to the Moon to meet Onew there, wearing pink chicken suit. Minho saw an yellow something resting near his head, on his pillow. Yellow something turned out to be an envelope. He already knew, what was inside it.

Rubbing his eyes he sat up. Minho opened the envelope with slightly trembling hands.


To be honest from the
first time we met.
saying i like you
was not easy for me to do.

If I don't approach you first,
I was afraid of losing you

I wrote letters and prepare
small gifts for you.

If my love for you
goes any deeper,
It would only hurt me more
its true my mind is full of fear.

I pray with all my heart,
the person that i'm hoping for
i believe that person is you

I'm in love
I fall in love

There's no way around it
I can't hide my heart.
You're so beautiful

I thought I never
gonna fall in love
but I'm in love
cause i wanna love you baby~

Thruthfully from the first time
i met you,
somewhere inside my heart
you crashed like a strong wave.

You're the only thing
I think about all day
I can be a good lover,
wanna be your four-leafed clover
I will make you feel like
the happiest man in the world.

You gotta believe me,
make you never gonna leave me.
I won't make you promises
I will just show it to you.

I'm in love
with you Minho.


I fall in love
there's no way around it.







Minho smiled widely. That day's going to be great day.


Don't beat me.... I'm poor kid? ^^"

(no subject)
Część ICollapse )

(no subject)

"Pewnie już nie wrócimy do tego tematu, zwykle tak jest. Dlatego śpij dobrze i przestań sie wszystkim w koło zadręcząć Ty beznadziejna altruistko. Pozwól czasami sobie pomóc.. Dobranoc"

Nie jestem altruistką. Właściwie jestem osobą zupełnie przeciwną. Może potworem, już raz to usłyszałam. wygląda na to ze to prawda. Może to tylko głupie zaburzenie osobowości, choroba o której zupełnie nie zdaję sobie sprawy (ta, wtedy, byłoby zabawnie) albo ślepa wiara w durne powiedzenie "kłamstwo wypowiedziane tysiąc razy, staje się prawdą".  To obłęd, zdecydowanie obłęd.  Jestem pieprzonym, nałogowym kłamcą, który stwarza sobie swój własny popieprzony świat, starając się go urzeczywistnić. Jestem w jego centrum i chce by ludzie uznawali mnie i szanowali. Wymuszam to od nich brutalnie, ciągnąc za odpowiednie sznurki i naciskając odpowiednie guziki, zadając psychiczny ból, doprowadzając do płaczu... haha, rozkoszuję się tym. Wtedy, wszystkie światła reflektorów oświetlają tylko mnie. Tylko ja się liczę, tak powinno być już zawsze, w moim małym, słodkim i egoistycznym świecie.  Czasami boję się ze moje kłamstwo wyjdzie na jaw, bynajmniej z mojej winy. Jestem dobrym kłamcą. Dobrą manipulatorką. Nie knuję intryg, gdyż nie umiem przewidzieć cudzych reakcji. Czuję się jak pani marionetek. To ciekawe uczucie. Piękne i bez skazy, napawające winą, która tylko zwiększa moja przyjemność. Lubię je odczuwać, lubię uwagę innych, skupioną tylko na mnie. Można to nazywać dowartościowywaniem się, szukaniem poklasku, czyjegoś uznania, którego kiedyś poskąpiono. Chorobą, psychozą. To naprawdę nie ma większego znaczenia. Liczę się tylko ja i to chore pragnienie, przejmujące nade mną kontrole w najmniej spodziewanym momencie. 

Codziennie budząc się, szukam swoich snów, które kłębiły się w mojej głowie podczas nocy. Nigdy nie potrafię ich odnaleźć. Ktoś kiedyś powiedział, że człowiek bez snów jest człowiekiem bez marzeń.
Od dwudziestu sześciulat, dzień w dzień, patrząc w lustro, obserwuję tę samą, brudną i odrażającą twarz. Powinnam ją kochać, w końcu kocham sama siebie i tylko siebie. Powinnam kochać te intensywnie brązowe włosy, przysłaniające moje oczy, jak kurtyny. Dzięki nim, widzę tylko to co chce widzieć. Świat i bez mojego psychicznego spojrzenia i tak już skalany jest okrutnością. Powinnam kochać mały i niezbyt kształtny nos,  usta wysuszone od słów pełnych jadu, od kłamstw które muszą codziennie wypowiadać, a nawet bladą, prawie białą cerę pokrytą niezliczoną ilością piegów.  Powinnam wielbić każdy skrawek mojego ciała, każdą niedoskonałość, ale nie mogę. Wręcz go nienawidzę. Mam wrażenie że moja dusza, dusza wolna jak ptak, nie pasuje do tego zwykłego, zaniedbanego korpusu.
Wiem czego pragnę od życia, wiem do czego zostałam powołana. Chcę szukać wolności, chcę by to ona mnie definiowała. To nie jest marzenie, to to chore, obezwładniające pragnienie.To dlatego, moja wyobraźnia podsuwa mi te wszystkie kłamstwa, które staram się ziścić, zadając ból.

Niektórzy ludzie, zdarzają się o mnie mówić "artystka". Wpatrują się wtedy we mnie z oczekiwaniem na.... Na coś, czego nigdy nie będę mogła spełnić. Jedyne co w tej sytuacji robię, to przywdziewam ten mały, przebiegły a jednocześnie niewinny uśmiech, który ma wyrażać moje dziękczynne słowa. Moje usta nie potrafią dziękować.
Niektórzy ludzie, niewiedzą że nazywając mnie "artystką" dolewają oliwy do ognia, niszczą moje ograniczenia. To przez nich, przeistaczam się w upadłego anioła, od którego wymagano niczego innego jak nieskazitelnej idealności. To przez nich, pluję jadem, zadaję ból, a wszystko to pod osłoną slów. Słodkich, gorzkich kwaśnych, słonych.... Nie dbam o takie rzeczy, jestem artystką, ja moge więcej!
Władza i tak już jest po mojej stornie. To co tworzę daje mi władzę. Z łatwością mogę sprawić by ludzie kochali, nienawidzili, zabijali. wielbili... Ale wciąż i wciąż, to nie jest zaspokojeniem moich potrzeb.  Chce więcej, i więcej, jak wampir smakujący krwi, jak Ewa próbująca jabłka. 

Maska. Przywdziewam maskę, udając normalną, pełną życia dziewczyną, potykającą się o błędy na swojej drodze życia. Nikt tak naprawdę nie wie, o mojej drugiej stronie. O moim świecie, w którym jestem potworem, żebrzącym o uwagę przez krzywdzenie innych. Manipulatorka. Aktorka. Zawsze wiem, gdzie i kiedy uderzyć w czuły punkt. Skrywam to wszystko, głęboko. To jak stanie na krawędzi i patrzenie w przepaść, jednocześnie kurczowo trzymając się  liny. Balansuje, idealnie łącząc moje obie osobowości. dla ludzi którzy mnie znają, jestem słodka, miła, zabawna. Z poczuciem humoru i własnym i oryginalnym zdaniem na temat wielu spraw. Uważają mnie za tolerancyjną, chociaż czasami wredną i pyskatą. Jednych fascynuję, innych odrzucam... To moja tajna broń, trucizna którą zwabiam naiwniaków do mojego drugiego świata, w którym nie czeka ich nic oprócz łez, i wielbienia tylko i wyłącznie mnie.

Mój szczery uśmiech? Owszem istnieje coś takiego. Stoję wtedy na balkonie, opieram się o poręcz, w jednej ręce trzymając papierosa, w drugiej kieliszek z winem. Stary, dobry włoski rocznik Chianti classico riserva rancia. Papieros tli się. Nie palę, oczywiście że nie palę. Po prostu lubię obserwować jak srebrzysty dym zataczał koła, unosi się w powietrze jako obłok, by za chwilę zaniknąć - umrzeć. Kto wie? Może i ja jestem taka jak ten obłok? Piękna, zadufana w sobie, umierającą...
I muzyka. To dzięki niej się uśmiecham. Sama do siebie, prawdziwie. Zwykle to tylko rockowe ballady.. ale każda z nich, zawiera jakąś część mnie. 

Moja niespokojna dusza rozpływa się w zapomnienie
Gdy jestem rozbity na kawałeczki, wyciągam ręce

W jasnych przestrzeniach wizji czas jest nieokiełznany
Wylane łzy nie powrócą obietnic z tamtych dni

Nikt nie powstrzyma łez, tylko my jesteśmy w stanie pozwolić odejść dawnym obietnicom
uczynionym po by nie powtarzać wciąż tych samych błędów

Niezaspokojony przez stale wzrastającą pasję
Gdybym tylko na chwile… mógł wrócić do ludzkiej postaci

Jeśli pragniesz wymazać ból z mego serca,
przyjdź i zniszcz mnie
Nie patrz z takim smutkiem, przynajmniej na końcu uśmiechnij się
Tylko dla siebie

Weź kolejny oddech
Nie potrafisz odkryć co jest istotne
Zniszcz cały swój spokój
Jeszcze raz popełnij ten sam błąd

Nikt nie powstrzyma łez, tylko my jesteśmy
w stanie pozwolić odejść
dawnym obietnicom uczynionym po by nie powtarzać wciąż tych samych

Uśmiecham się i płaczę, sącząc wino, obserwując papierosowy dym, słuchając muzyki.
Właśnie podejmuję decyzję, o moim ostatnim wielkim, pięknym dziele. Okalanym melancholią i podniosłością jednocześnie. Dziełem, które sprawi, że wszyscy będą mnie kochać. Wszyscy będą mnie żałować. Wszyscy zobaczą, jak wolną i niezależna osobą jestem. Mój drugi świat stanie przed wszystkimi otworem. Zadam cierpienie wszystkim, hahaha...  A mój śmiech, będzie się wydobywał z ciszy.
Może to im udowodni, ze tak naprawdę jedyne czego pragnę to by ktoś wyciągnął do mnie dłoń?
Dobranoc. Słodkich snów.  Nazajutrz, ujrzycie moje najpiękniejsze dzieło.  Kiedy umrę świat się nie zmini? nie, świat wreszcie stanie się taki, jaki powinien.

* * *
- Olka, otwórz mi! - warknęła drobna szatynka waląc pięściami w drzwi, nie wiedząc, że gdy je otworzy jej nos uderzy duszący zapach krwi, jej oczy zobaczą kogoś, kogo kochała, skąpanego w szkarłacie. Zobaczy intensywnie brązowe włosy rozsypane na poduszce, wreszcie nie zasłaniających jej błękitnych oczu, teraz szeroko otwartych i pustych. Wyschnięte, sine i lekko rozwarte wargi, którymi wydała ostatnie tchnienie, które było kluczem do jej wolności. Usta, które wykrzywiały się nieznacznie, w uśmiechu. Tę samą bladą cerę, obsypaną piegami, która nie zmieniła się nawet po śmierci. 
W dłoniach ujrzy ostatni żałosny list, artystki...  Obok łóżka, na nocnym stoliku, będą spoczywać trzy rzeczy. Nie wypalony papieros, kieliszek z niedopitym winem i odtwarzacz muzyki, którego słuchawki wciąż tkwią w jej uszach, grając smutną melodię

Twój głos szepnął cicho
Gdzie jesteś?
Przyzwyczajam się do rozpaczy,
Na końcu świata.


(no subject)
Po prostu, jest mi tak banalnie bananowo.  Szczęśliwie.
Moja odwaga dostała potężnego kopa, i wreszcie coś zaskoczyło.  I kurczę, znowu jest mi beznadzejnie kolorowo, bo wszystko powoli, powolutku wraca na swoje miejsce.
Mam w sobie potężnego tchórza. A teraz już wiem, że wokół mnie są ludzie, którzy zdolni są pokonania tego tchórza we mnie. wiem również, że te osoby są blisko, nieważne jak duża, prawdziwa odległość nas dzieli i jak długo nasz kontakt był.... znikomy. To nie prawda ze przez internet nie można zawrzeć prawdziwej przyjaźni. Można, i właśnie mnie to spotkało.
Tak się cholernie cieszę że ja spotkałam na przestrzeni sieci <3
I znowu dla kogoś jestem Chitosem. T^T <3

I nowy album SHINee, jest idealnie idealny. Po prostu <3

Loverholic. Robotronic!


TITLE: Bittersweet.
PAIRING: broken! friendship!Minho/Taemin. slight, slight, slight Minho/whoever you want to.
GENRE: angst.
SUMMARY:  I suck at summaries ;_;   Every friendships break up. Minho misses for a friend, soulmate. This is the story of his thoughts on friendship, and how every friendship ends in a cruel manner, leaving an emptiness.
A/N:  On the rights of fangirls' laws, I own them! Muahahahhahah. (Seriously, I do not own them. SM does.) The plot is mine.
WARNING: Huh, fail. A lot of weirdness. Mistakes and typho.
Sorry, but my beta is on a holiday, my English suck in every possible way.  Grammar is mixed, times too. As it's written by three years old child.  So if anyone anyway will decide to read this, here you have polish version, and here google translate. Just in case?  You know how use it? Sorry, sorry, sorry, I'm pathetic.
Did I warn you that it's weird? 

(Hey,  who thinks that he looks great in new SHINee's concept,  put your hand up?)
*two hands up*  <3 


I was inspirated by song "Desert Garden" by VAST, and my beta, Oo. (ilu bb, anyways <3)

(All in Minho's P.O.V)

Have you ever had a friend?
Have you ever lost your friend?

Have you ever experienced a taste of true friendship?


(If your answer to the third question was „no”, you would never had and never lost a friend, and you never experienced a taste of true friendship.)

It's said that friendship itself is the sweetness, the most perfect combination of colorful flavors.

The friendship puts stars behind your eyes, makes life bigger (make life great) than sky which becomes small and unimportant. Nothing is important when you have a friend. Because this friend of yours is your whole world. A bright point in that little sky. You're not searching for happiness. You don't even think about it! About searching felicity. You don't think properly. That's all because of your friend.

You two, don't need to talk. The silence between friends speaks the most. It's important to keep being quiet with someone else, magical soulmate.
You don't even notice when your life is leaking through fingers of your palm, river of time is running away, because when you're with friend, everything keeps changing. Nothing works precisely.

You don't need to__ You DON'T WANT to have more than your pal.

Why do you need air? Water?
I have everything I've ever longed for” you would think.

You have eyes of your friend looking at yours, his hands on your hands... You both cry and both smile at the same time. Common smiles and common tears.
You never ask, he never answers back. Both of you already know, what the other wants to say. Words are unnecessary, too empty to describe your thoughts.

You are connected by something not normal, even God can't destroy it (He just can't) . It's a strong bound. A silver rope between you and him.

Even the distance between you won't change it.
You long for each other. And you still love him.


But I personally think that flavor of friendship is more like sweetness and bitterness. And later, it'd turn into bitterness and sourness.

At the beginning it's beautiful. Sweet. Your life are enormous and sky is so small... Together you can build a castle. Castle out of dreams, out of the plans, out of nothing.

Later, you know each other too good to even stand it. You keep pretending that sky is so tiny, your life are big. You keep pretending that silver bound is still connecting you two. But you can feel it. Inside your bodies. You can feel something is wrong. Your common castle build out of dreams, plans and nothing starts to crush down.

Both of you begin to crush down. Begin to disappear.

But neither of you will admit that something isn't right. You keep pretending over and over again. (pretending you're friends? Maybe)
You put a masks on your faces. You're barely friends.


You suffer and it tastes bitter.

Disappointment. Disappointment is next. Finally your castle turned into ruin. It was no longer castle, only sad, sad memory.
Friends no longer exist either.
Your heart is torn. You're going through darkness.
You find out how much you missed the air. And find out how you can't breath anymore with that air, without your ex-friend by your side.
You are reborn for a new, cruel, real life, awaken to a beautiful dream, and nothing is as it used to be.
You become so small and unnoticeable and sky for a change is bigger and bigger, becomes that infinite and not-sensitive vastness of blue, which makes you throw up.

Even God cannot help you with your loss. You two destroyed so strong bond which God hadn't could force. Have you become new gods then?

Emptiness. There is emptiness in place of your taken out heart.
You'd think you're no one again.

You'll try to fight for the past, but you and only you closed the doors behind your back. You left the paradise, for your own wish.
Instead of hand of your ex-friend, you hold memories which are just like butterflies... So beautiful. So weak.




It was my fault, Taemin?”

No, hyung, no...”

It was yours fault, Taemin?”




Have we just... WE HAVE CHANGED.


But it's bot over yet.
In a moment or two, I will meet the spark. When I touch the spark it'd burn with light blaze.
And  my sky will become small, again...
It'll keep last. Over and over...
I will have friend again. And I will lost him again.

Because friendship is like sweetness and bitterness. Bitterness and sournes



God, bless Gackt and Dir en Grey.

(no subject)
1. Nie będziesz miał muzyki innej niż tą którą uwielbiasz.
2. Nie będziesz brał komentarzy nieprzychylnych do siebie.
3. Pamiętaj, aby w dzień święty, się lenić.
4. Czcij uwielbianych artystów swoich, jak siebie samego, abyś długo, dostatnie i kolorowo żył.
5.  Nie zabijaj swoich twórczych pomysł na daremno. A jak się kiedyś przydadzą?
6.  Nie zdradzaj, sprzedawaj, pozbywaj się swoich pięknych idei i przekonań na wieki-wieków, amen.
7. Nie kradnij pomysłów cudzych. Kreatywnym bądź.
8. Nie kłam wobec swoich przekonań i myśli. Nieważne jak złe, są idealne. Bo należą do ciebie.
9. Pożądaj, kogo sobie umyślisz.
10. I każdą rzecz która jego jest, też.

I tym optymistycznym akcentem, oświadczam iż tych dziesięciu-przykazań mam zamiar przestrzegać

Gackt - Hoshi no suna.
Gack - Hoshi no suna -unplugged-

Ach, zadziwiające jak te dwie wersje są od siebie inne. I nie, nie chodzi mi tu o melodię, bo to jest oczywiste. Tylko o wrażenia, jakie obie we mnie wywołują.
Ta pierwsza, jest chłodna. Muzyka pianina jest zimna, każda nuta nuta napawa mnie wrażeniem samotności.
A druga z kolei, unplugged, kojąca muzyka skrzypiec kojarzy mi się z nadzieją. Ciepłem. 
Zawsze kochałam skrzypce. Okeej, zawsze od dwóch lat.
ważne że You z GACKTJob, wie jak na nich grać, tak aby zmiażdżyć mi serce a później, poskładać je do kupy, w jeden kawałek.

It all becomes completely quiet ... from the enwrapped sky and the sun that
Scorches the body, you are vanishing
What do you wander, searching for? As for myself, all alone …

Inside of cold eyes that are embracing hatred
Even if you despise yourself, the pain will not vanish
Embrace the eternal sadness

I can only keep remembering you who disappeared
My unchanging feelings towards you
Deeply deeply even now,
Yes … I love you.

Illuminated by the moonlight, the wind even snatches away your name
That I sing to myself.

I keep singing that song that you taught me, smiling in the dawn
We were counting the tears that returned to the starry sky
That night just repeated over and over again
Ahh, deeply even now
Yes … I love you.
("Hoshi no suna" Gackt) Hmmm, a tekst piosenki zawiera oba uczucia. I samotność i nadzieję. Definitywnie za to kocham muzykę Gackta. * * * 
Za co najbardziej kocham lato? Za niebo w nocy.  Nie za ciepło, nie za masę słońca rozlewającą się dookoła, nawet nie za wakacje (no, może tak troszkę?), ale za bezchmurne, niebo w nocy.  Wciąż nie mogę spać, (od kilku dni nie mogę zasnąć przed czwartą nad ranem, to boli. Ja przecież kocham spać.) Więc idę na balkon, a nade mną rozpościera się najpiękniejszy widok na świecie! Szczególnie latem, gwiazdy widać najwyraźniej. Takie piękne, czyż nie? Kiedyś wierzyłam, że gwiazdy przypominają i pokazują nam przeszłość.
 Ich zadaniem jest ją utrwalać. Nieprawda. Nie może tak być. Czemu? Bo nie.Gwiazdy tez w końcu kiedyś gasną, i wspomnienia zabierają ze sobą. A ja mam zamiar pamiętać. Wszystko. To dobre i to złe.
Mimo że do najbardziej religijnych osób nie należę, gwiazdy kojarzą mi się z aniołami stróżami.
Błyszczące punkty, to tylko dziury, przez które owi aniołowie stróżowie mają obserwować swoich... "interesantów".
Jeżeli jakiś bóg istnieje, to jest on księżycem

*   *  *

Jak byłam mała, wierzyłam że 30 centymetrowa linijka mojej mamy, odmierza odległość  z ziemi do nieba, które jest na wyciągnięcie ręki, całe pokrzywione. No tak że... nie rozlewa się równo jak dopiero co wyprasowany atłas, tylko jest nierówne, raz bliżej a raz dalej.
I, rozmawiałam z topolami za oknem. To było mentalne przeżycie.
Jak się było młodszym, wszystko było proste.

Słowa same mi się pchały na język, a teraz.... znów nie będę wiedzieć, co mogę ci powiedzieć, żeby cię pocieszyć i odciążyć w jakiś sposób.
O swoich problemach nie piśniesz słówkiem, nawet jeśli rozmawiałyśmy o tym, tam we Włoszech. Będziesz skrywać wszystko nie wiadomo gdzie, starając się uszczęśliwić innych.  To by może nawet byłoby dobre, gdyby nie fakt, że ja wiem co się stało. Co się dzieje. Dziwnie będzie mi się teraz do ciebie dostosować.  Wszystko stoi na granicy, może się załamać w każdej chwili.
Nie jestem najlepszym pocieszycielem na świecie. Ba, w ogóle się na niego nie nadaje,. bo nigdy nie wiem co mogłabym powiedzieć.

* * *

Po pierwsze, oglądnę szósty sezon dr Housa.
Po drugie, jeszcze raz obejrzę i zakocham się jeszcze raz w Code Geass r1&r2.
Po trzecie, obejrzę dzieła od studia Ghilbi. Na pierwszy ogień pójdzie "Mój sąsiad Totoro"
Po czwarte, Przeczytam wreszcie TĄ książkę.
Po piąte, zabije kuzyna. Za to że jedzie do Niemiec, a ja nic o tym nie wiem, a akurat mam ochotę tam jechać i nie tylko dlatego że Gackt będzie miał tam dwa koncerty.
Po szóste, przełączę piosenkę bo Trax mnie irytuje.
Po siódme, znajdę, choćbym miała ją wykopać z pod ziemi. "Obrońcy królestwa" Mai Lidii Kossakowskiej. I nie ma mowy o zamawianiu przez internet,
Po ósme, zwiedzę Kraków wzdłuż i wszerz, każą ulicę, każdy kąt. Chce poznać swoje miasto od podszewki.
Po dziewiąte, znajdę starą listę anime jakie chce obejrzeć i je obejrzę.
Po dziesiąte zepnę się i przetłumaczę z pomocą Google Tłumacza takie pewne opowiadanie, nadam mu na imię "2min!friendship", i wkleję go na wszystkie możliwe społeczności (wykonane xD)
Po jedenaste, zepnę się i skończę tłumaczyć "Sleepless night"
Po dwunaste, przetłumaczę resztę drabbli.
Po trzynaste, zamówię sobie nowy album SHINee. Koniec kropka, nie po to oszczędzałam we Włoszech by teraz Euro tłukło mi się po szafce bez celu.
Po czternaste, dobiję do dwudziestego punktu pokazując sobie że jestem cool.
Po piętnaste, poczekam aż pewna osoba wróci z pewnego miejsca i postaram się z nią jeszcze raz umówić do kina. I jeszcze z innymi osobami.
Po szesnaste, pochowam ubrania do szafki.
Po siedemnaste, (czy to się przypadkiem nudne nie robi?) znajdę odwagę i napiszę do Ew.
Po osiemnaste, nie wyrwę sobie wszystkich górnych zębów.
Po dziewiętnaste, nie pojadę na żadne grzyby. NO WAY zrozumiano?
Po dwudzieste (ding, ding, ding, ktoś tu jest cool)  napisze wreszcie coś do YYY. 
Po dwudzieste pierwsze, nie zmarnuję całych wakacji. Albo zmarnuję.
Po dwudzieste drugie. Mam zamiar przespać dwa dni. (nawet jeśli Morfeusz ma na mnie focha i jakoś usilnie nie pozwala mi zasnąć do bladego świtu). Dwa dni ciągiem, udowodnię sobie że jestem lepsza od.... *faint* Ilu bb <3
Po dwudzieste-trzecie, hahahah, nauczę się całego układu do "Run devil Run" Jestem niemożliwa.
Po dwudzieste-czwarte będę podróżować palcem po mapie.
Po dwudzieste piąte... będę spać, kropka.
Po dwudzieste szóste, pozbędę się chęci zamordowania każdego kto pisze minhunminy. Albo hyunminy.
Po dwudzieste siódme, Minho jest moim #1
Po dwudzieste ósme, zatkam uszy, bo moja mama chichra się jak ropucha.
Po dwudzieste dziewiąte, Henry jest moim #2.
Po trzydzieste( teraz, to ja jestem super cool), pójdę do lekarza, bo mam obsesję na punkcie wysokich, długowłosych, o ciekawej barwie głosu, raperów lub innych najczęściej generalnie olewanych członków zespołów (za to że nie są głównymi wokalistami, najlepszymi tancerzami, i ogólnie są tajemniczy), którzy w imieniu mają część "min" (Henry jest wyjątkiem T^T) MINho, SungMIN, ChangMIN, HyunMIN (D-NA). I Eli (U-KISS), bo spełnia większość tych wymagań.
Po trzydzieste pierwsze, nie będę myśleć tylko o sobie.
Po trzydzieste drugie, Sungmin jest moim #3.
Po trzydzieste trzecie, nadal będę nienawidzić różowego.
Po trzydzieste czwarte, nadal będę mieszać muzyczne style, ha.
Po trzydzieste szóste moim #4 jest.... ? 

* * * 

Uwielbiam to zdjęcie, i nieważne co ma na głowie, czego nie ma na torsie, jak nie wygląda, to jest Minho. A ja go wielbię za to kim jest, a nie za to jak wygląda. (a wygląda tak że... T^T, pięknie)
I zabiję każdego kto twierdzi że to jego wina że przesuwają powrót. Bo sam sobie zrobił to co zrobił, w nogę? Trochę empatii? ><
Ach, Minho. <3

(no subject)
Trzymam w ręku granatową teczkę z napisem "ABSOLWENT GIMNAZJUM" i dziwnie się czuję. Oto klucz do kolejnego zamkniętego etapu w moim życiu. I... juz czuję pustkę. Ilekroc pomyślę o mojej poprzedniej już klasie IIIc, zbiera mi się na łzy. Nigdy nie byłam do nich przywiązana specjalnie, a przynajmniej tak mi się wydawało, a teraz, już wiem, że tak bardzo będzie mi ich wszystkich brakować ( no, może z jednym wyjątkiem, którego nie brakowałoby mi nawet, gdyby umarł, czego czasami aż mu życzę)
Patrysi, która jest najbardziej zakręconą i nawiedzoną osobą jaką dano mi było poznać. 
Karutki, którą znam całe trzynaście lat mojego życia, z którą przez dziewięć lat nauki siedziałam w jednej ławce. Dzieliłam ławkowe sekrety, ploteczki.... Ściągałyśmy od siebie nawzajem, pomagałyśmy sobie, i po prostu byłyśmy dla siebie obok. Ale i tak, mam wrażenie, że jako przyjaciółka, zawiodłam ją.
Kurczaka, z którym do jednej klasy chodziłam dziewięć lat. Był dobrym kolegom, miłym i takim.... normalnym.  Na pewno, jednym i wyjątkowym posiadaczem ADHD w moim otoczeniu.
Bartkiem, z którym przez większość czasu nie zamieniłam ani słowa. I właśnie za to, będzie mi go brakować. Taki cichy i tajemniczy filar tej klasy. Wszystkie dziewczyny mówiły że jest niesamowicie przystojny, ale dla mnie... jawił się dość przeciętnie. Ale... jakiś czar na pewno musiał mieć.
Krystian.... Uh, brak mi n niego komentarza. Spadł na dno, jest dziecinny i pozerski... Takich jak on jeszcze spotkam, to on jest tą jedyną osoba której mi nie brakuje, i nie będzie brakować.
Grobcia. Grobcia może i należała do maniużaków, olewała naukę i jest kim jest, ale z nią zawsze fajnie się rozmawiało i plotkowało. Może to nie odzwierciadlało się w jej ocenach, ale posiada pewną mądrość i potrafi patrzeć trzeźwo na życie, wbrew temu co inni sądzą.
Ja. Mnie samej z gimnazjum tez będzie brakować. Zmienię się. Zmieniam się, na pewno.
Damiana... Och, o nim mogła bym tyle napisać. Podczas rozdania świadectw, to na niego najczęściej patrzyłam, i to właśnie przez niego, chciało mi się płakać. Przez myśl o tym że już nie będę go codziennie widywać, a nasz kontakt się urwie, na pewno. Nie ważne jak bardzo bym chciała zachować nasza przyjaźń, i jak bardzo jest dla mnie ważny. Tak bardzo się ciesze, że mogłam go poznać. I nie żałuję ani jednego słowa, względem niego.  Zaawsze poprawiał mi humor, był takim jasnym pormieniem w moim zyciu. Na koniec roku czekałam tylko z jednego powodu: mogłam się do niego bezkarnie przytulić. A jego dzisiejsze:

D. 15:34:17
ale Ci sie nieźle łzy polały xD
D. 15:35:43
nie śmiałem się xD
D. 15:35:51
bo mi tez na sali się chciało...
D. 15:35:55
w klasie już mniej...

zmiękczyło mi serce, i nawet jeśli czasami mam ochotę go znienawidzić, zawsze będę mieć go gdzieś tam w głowie, obok myśli o SHINee....

Gaga. Moja kochana emo gaga.
Kwaterka,.... To moje pierwsze, poważne nemezis, nawet jeśli ona wciąż nie ma o tym pojęcia. Chodzący multitalent, który czasami udawało mi się przyćmić. Zawsze będę tęsknić za moim pierwszym wrogiem. Na pewno, w szczególny sposób, odcisnęła się w mojej pamięci.
Ana. Ana i jej zabójcze poczucie humoru.
Grzesiek. Huh.  Geniusz, którego przycmiewam tylko ja. ciętym dowicpem na jego temat, oczywiście. Dręczyłam go sałe trzy lata, dogryzajac mu na kazdym jego kroku. Nawet już wie, że kiedy o kimś mówię " jest głupi~~~!" mówię o nim.  Lubię go. Nawet jesli nie lubię z nim rozmawiać, przebywać sam na sam, grać w jednej drużynie na wf, siedzieć w ławce, być w jednym pomieszczeniu,  pisać, spotykać się, widzieć się, słuchać... itd, co obejmuje kontakt. Psychiczny bądź fizyczny.
Cionka. Wredna, podstepna, podkradaczka przyjaciół. Księzniczkowata.  Neutralna. Ja wobec nie jestem neutralna.  Ale, czasami.... Czasami okazywała się pomocna, i typem człowieka, jakim lubię mieć obok siebie jako zabawne towarzystwo.
Turuś. Życzę mu owocnej kariery koszykarza. Kolega. Tylko kolega... ale... No nie wiem.
Eliasz. Hahaha, stwierdził ze jestem tajemnicza. No i dobrze, bo chcę żeby właśnie za taka mnie uważano.
Jo. Moja Dżodżuchna. Moja 1/3 Trójpaku.
Zator. Kurczę no. Zawsze.... Huh, w jakiś tam sposób byliśmy blisko. Oboje odrzutami, nad którymi się "pastwiono" w podstawówce, a w gimnazjum dano rozkwitnąć. Przeszliśmy przez podobne rzeczy i to nas do siebie zbliżyło.

Robię dokładnie to samo, co trzy lata temu. Obiecałam sobie, że tego nie zrobię, bo to głupie. Ale jestem taka przewidywalna i słaba w obiecywaniu sobie czegoś. Nie mogę sobie ulec.

Będzie mi brakować grona pedagogicznego (zakręconej polonistki, która pokazała jak rozłożyć skrzydła, chemiczki której wyrozumiałość jest epicka, słodkiej i uroczej pani Ka od matematyczki, chociażby za to że uczyła matematyczki, nauczycieli plastyki, muzyki, wuefu... pana od historii który mnie przerażał i historyczki częściej nazywanej histeryczką... Wieeelu, ieeelu nauczycieli, z którymi zdążyłam się związać)

Będę tęsknic za murami szkoły. Szkoły, którą odwiedzałam dzień w dzień przez dziewięć długich lat. Będzie mi brakować kolorowych sal, niewygodnych krzeseł i na przekór, wygodnych ławek.  Nawet, nieszczelnych okien. To miejsce... prawie jak drugi dom.

W piątek, wszyscy płakali. Dosłownie i w przenośni. Nadszedł czas pożegnania, i zrobiło się melancholijnie.

I nigdy więcej nie postawię swojej stopy w Centrum Handlowym Bonarka. Choćby świat się walił. Wracałam stamtąd 3,5! godziny. I nie, to nie była sąsiednia miejscowość. Kraków. Po prostu Kraków.
I szpilki. To był bardzo zły pomysł, iść tam w szpilkach, i przydługich spodniach bez szlufek na pasek.

Zaczęły się wakacje, którymi już jestem zmęczona. Bo tak, nic nierobieniem można się zmęczyć.



(no subject)

Well, some of Vienna&apos;s road, in sunset, and so one.

Mój mózg się wyłączył.
Moje serce przestało bić.
Muzyka przestała płynąć.
Koić, uspokajać, tulić. 

Stracić muzykę, to jak stracić boga.
Muzyka jest moim bogiem.

ćpam muzykę. I akurat właśnie teraz, ona, musiała się zepsuć.

skrzypce są kobietą, a ja kupiłam najdroższe słuchawki na świecie, jak widać.

(no subject)
Właśnie eksperymentowałam sobie z wyglądem LJ (czego nie widać, bo wszystko jest taakie cholerynie trudne do zrozumienia..) i... zdałam sobie sprawę, że czuję do niego pewien rodzaj sympatii. Huh, dziwna jestem.

I zmęczona też jestem.. Właściwie, to chce mi się baardzo, baardzo, bardzo spać.


Log in